Vogels spotten

Montmartin-sur-mer

De camping Municipal ligt in een klein dal en na een scherpe bocht rij ik steil omhoog, zet mijn camper neer en kijk uit over de heuvels. Onder mij, zo’n dertig meter diep schat ik, de camping met één caravan. Ik ben hier meer geweest in Montmartin-sur-mer. Het zal het uitzicht zijn, de kalmte en de eenvoud.
Vlakbij het toiletgebouw staat de caravan met voortent. Hij is van een ouder echtpaar, al merk ik dat het woordje ‘ouder’ in vergelijking met mijn eigen leeftijd steeds relatiever wordt. Laat ik het anders zeggen: ze zien er ouder uit dan ik me voel.

Zij is gezet en loopt schommelend van de caravan naar het toiletgebouw, als ik haar passeer groet ze met een opgewekt ‘bonjour’. Hij inspecteert de caravan, loopt er omheen alsof die niet nog van hem is maar dat hij elk moment een bod gaat doen. Ze stralen rust uit, maar lijken tegelijkertijd gehaast.
Ze eten in de voortent. Aan de manier waarop ze eten kan je zien dat ze trek hebben in het volgende. Hij staat op en sluit de ritsen van de voortent, zij opent ze. Het lijkt alsof er iets klaar gezet moet worden, iets wat ik niet zie. Misschien krijgen ze bezoek.

Buiten staat een wasrekje. Hij voelt of de was al droog is, gebaart naar haar om het rustig aan te doen want zij wil al gaan vouwen. Hij loopt weg, zij roept wat. Hij loopt weer terug en kijkt naar de lucht. Hij opent de deuren van de Peugeot – zo kan die lekker luchten – en bedekt de voorruit met een folie tegen de zon.
Hij zet twee klapstoeltjes neer, zij gaat zitten maar staat gelijk weer op. Hij dekt de tafel.
Even later zie ik ze lopen, arm in arm. Hij trippelt, zij loopt in een schommelgang.