De westkust van Wieringen, gemeente Westerland heet het daar. Ik was er eerder en schreef:
‘Als je van mediteren houdt, moet je op deze plek aan de kust gaan zitten. In de verte Den Helder waar in 1811 Napoleon even kwam buurten en op zijn initiatief werd de stad een marinehaven. Achter mij was zijn vriendelijke broer Lodewijk Napoleon actief. Je doet  de ogen dicht en de chalets van zomergasten veranderen in barakken die daar tijdens zijn koningschap werden neergezet. Als zeelui besmet waren met een onbekende ziekte gingen ze hier in quarantaine.’

Waarom wil ik terug naar deze plek? Ik ga op een bankje zitten aan de Quarantaineweg, kijk uit over zee. Rechts een groepje chalets en wat geparkeerde auto’s met een Duits nummerbord. Vanaf een veranda knikt een man naar me met een blik alsof hij verdwaald is, als een reiziger die zijn bagage is kwijt geraakt.  De reclamefolder klopt niet, er was hem een badplaats beloofd met een chaletpark aan de kust. Dat is er wel, hij staat hier immers, maar de belofte uit de folder wordt niet ingelost. Wellicht is het de mist die de oneindigheid van de zee – die hem beloofd was inclusief de ondergaande zon – aan het zicht onttrekt. Links op de veranda staat een schotelantenne om signalen te ontvangen uit de wereld waar je wel thuis bent. Ontheemd lijkt hij, dat is het woord.

Als je op zoek bent naar het anti-vakantiepark aan de kust (maar daar ga je niet naar op zoek, je wordt ermee geconfronteerd), naar de tegenhanger van die folder, dan zit je goed op deze plek. Alsof de natuur zich hier bedacht en het zand definitief van de zee gescheiden heeft. De vreemde leegte, het groepje chalets zonder samenhang alsof het een begin is van een ambitieus plan, dat nooit is uitgevoerd en waarvan je (vraag me niet waarom) ook zeker weet dat het nooit realiteit zal worden.
De werkelijkheid ís nu eenmaal onaf.
Ik hou van de onvolledigheid van het landschap, mislukte ingrepen, een weg die onverwacht doodloopt. Het mysterie van die leegte dat hier versterkt wordt door de Nederlandse vlag bij het tuinhek van een chalet, waarachter geen tuin zit. Alsof iemand op het hoogste punt van een bergtop is geweest en het symbool plantte van de plek waar hij vandaan komt. Zonder vlag en schotelantenne red je het hier niet. Voor je het weet verdwijn je tussen de gaten in het landschap. Vermist, ben je dan. Letterlijk.