‘De zee verveelde me nooit en dat gevoel ging ook nooit wennen. Als kind wilde ik weten wat daarachter lag, voorbij de horizon en waar het water vandaan komt als het vloed werd en of een eiland op de zee drijft en waarom de scholekster altijd met zijn rug naar het water staat. Waarom een golf soms onverwacht dwars gaat liggen, schuin, alsof hij zegt: nee daar, daar wil ik naartoe.’ (fragment uit Het getijdenschrift)

Waarom wil ik terugkeren naar die ene plek? Of is het niet meer dan een loos verlangen?  Is het de herinnering zelf die ik levend wil houden en meer niet? Dat vreemde lege huis aan de Oostzeekust, daar op die hoek waar ik een beetje bang voor was. Dreiging kan aantrekkelijk zijn. Of de bizarre kust van Belgie, een lint van flatgebouwen, tientallen kilometers lang. Of dichter bij huis, de mysterieuze westkant van Wieringen, dat ooit een eiland was.
Ik weet het niet.
En daarom reis ik opnieuw langs de kust, naar plekken waar ik eerder was. U kunt me volgen op afscheid van de kust.